Решение о границе между Арменией и Республикой Азербайджан было принято еще в 1920 году

Видео

(По случаю 100-летия решения Специальной комиссии Парижской мирной конференции по демаркации границы между Арменией и Республикой Азербайджан)

Сегодня, 24 февраля, исполняется 100 лет с того момента, как в 1920 году на Парижской мирной конференции Специальная Комиссия, определяющая границы государства Армения, представила «Доклад-предложение относительно определения границ Армении», под которым были поставлены подписи полномочных представителей государств-членов Совета Лиги Наций – Франции, Великобритании, Италии и Японии.

Это, по сути, является вторым важным документом, принятым со стороны международного сообщества уже через месяц после того, как 19 января 1920 года Верховный Совет союзных держав принял историческое решение о «де-факто» признания Армянского государства.

В статье «Единственный путь урегулирования карабахского конфликта и армяно-турецких отношений - это правовой путь» (журнал «Ухт Арарати», № 1 (19), март-апрель 2010 г.) мы подробно изложили три варианта урегулирования конфликта, которые не были приняты во внимание Минской группой ОБСЕ. Причиной этого является стремление обязательно дать проблеме политическое решение, из-за чего была искажена сама суть конфликта, и, естественно, было искажено его урегулирование.

Как справедливо отмечает политолог, профессор Александр Манасян: «Так как проблема политизирована, то ни в Минской группе ОБСЕ, где переговоры по карабахскому конфликту ведутся уже почти два десятилетия, ни в ООН, ни в какой-либо другой международной компетентной инстанции до сих пор не был представлен «Правовой пакет карабахского конфликта». (Александр Манасян, «Карабахский конфликт. Минимальный пакет политико-правовых фактов и аргументов», изд-во «Тигран Мец», Ереван, 2008, стр. 6.)

Между тем, предвидя вероятность возникновения конфликта, Специальная комиссия Парижской мирной конференции 24 февраля 1920 года представила специальный Доклад-предложение о демаркации границы между государством Армения и Республикой Азербайджан, 100-летие которого исполняется 24 февраля 2020 года.

В этом докладе уточняются принципы демаркации границы, где указано: «Что касается границы государства Армения с Грузией, а также с Азербайджаном, то Комиссия находит, что в настоящее время предпочтительнее ожидать результатов уточнения упомянутых границ, которых три республики сами достигнут в договорах. В том случае, если эти республики не придут к какому-либо согласию относительно своих границ, то этот вопрос должен быть передан в арбитраж Лиги Наций, которая создаст Межсоюзническую Комиссию для определения вышеотмеченных границ на месте – с учетом, в качестве принципа, этнографических данных».

Об этом в статье «Армяно-азербайджанская граница» пишет политолог Ара Папян: «Единственным законным документом об армяно-азербайджанской границе является Доклад-предложение Специальной комиссии Парижской Ассамблеи от 24 февраля 1920 года, согласно которому право демаркации армяно-азербайджанской границы предоставлялось Лиге наций. Поэтому ООН, как преемница Лиги Наций и, в частности, Совет Безопасности ООН, как уполномоченный орган главных союзных сил, обязаны осуществить эту демаркацию границ, приняв за основу данные о национальном распределении на ноябрь-декабрь 1920 года. Нынешнее национальное распределение не может являться основой для демаркации границ, т.к. является следствием преступной азербайджанской политики депортации и этнической чистки, а последствия преступления не могут вызывать права: «Ex injuria non oritur jus». (См. Ара Папян, Армяно-азербайджанская граница. Экспертиза в соответствии с международным правом, «Ухт Арарати», 2 (16), ноябрь-декабрь, 2008, стр. 11).

Более того, этот принцип и решение о демаркации границы между государством Армения и Республикой Азербайджан, были включены в Севрский мирный договор в качестве статьи 92, где указано: «Границы Армении с Азербайджаном и Грузией по принадлежности будут определены с общего согласия заинтересованными Государствами. После того, как предусмотренное в статье 89 решение будет вынесено, и после того, если те или иные заинтересованные Государства, с общего согласия, не смогут определить свои границы, последняя будет определена Главными Союзными Державами, которые вместе с тем должны будут позаботиться нанесением ее на месте».

Отмеченный документ был также включен в Полный доклад об Арбитражном решении 28-го Президента США Вудро Вильсона от 22 ноября 1920 года – как 2-й документ 1-го Приложения.

Очень примечательно, что в своём письме Председателю Верховного Совета Союзных Держав, от 22 ноября 1920 года, 28-օй Президент США Вудро Вильсон в связи с принятым им Арбитражным решением подчеркнул, «что необходимо учесть, что новосозданное армянское государство, безусловно, должно включить в себя значительную часть закавказских армянских областей бывшей Российской империи»․

Фактически, в отношении предоставленных прав армянскому народу в течение 1920 года - на Парижской мирной конференции и конференции в Сан-Ремо (заседание Верховного Совета держав-победительниц 19-26 апреля 1920 г.) были приняты решения, которые впоследствии вошли как в Севрский мирный договор, так и в Арбитражное решение 28-го Президента США Вудро Вильсона, а также в другие решения, принятые относительно государства Армения, в том числе, Доклад-предложение Специальной комиссии Парижской мирной конференции «О демаркации между Арменией и Республикой Азербайджан» от 24 февраля 1920 года.

Остается спросить։ Минская группа ОБСЕ не знает обо всех этих решениях? Или же она продолжает следовать неприемлемой практике некоторых акторов международного сообщества, которые с 1920-х годов стараются любой ценой, игнорировать и блокировать решение Армянского вопроса.

Иначе как объяснить, что в переговорном пакете по Карабахскому конфликту не содержится Доклад-предложение Специальной комиссии Парижской мирной конференции «О демаркации между Арменией и Республикой Азербайджан» от 24 февраля 1920 года. Вместо этого, однако, в него включены так называемые Мадридские принципы, которые изначально искажают как саму суть конфликта, так и возможность его справедливого и окончательного урегулирования.

Должны подчеркнуть, что все те, которые или не желают мирного урегулирования конфликта, или обходят механизмы правового урегулирования, на самом деле провоцируют новую войну и геноцид.

Это относится как к окончательному и справедливому решению Армянского вопроса на Ближнем Востоке, так и к вопросу демаркации границы между государством Армения и Республикой Азербайджан, в соответствии с Докладом-предложением Специальной комиссии Парижской мирной конференции «О демаркации между Арменией и Республикой Азербайджан» от 24 февраля 1920 года, с обязательным учётом этнографических данных о национальном распределении по состоянию на ноябрь - декабрь 1920 года.

Исходя из вышеизложенных фактов, Республика Западная Армения (Армения) 7 августа 2019 года обратилась к Организации Объединенных Наций с Заявлением «О демаркации границы между государством Армения и Республикой Азербайджан», который является четвертым Заявлением, направленным в ООН.

Вышеуказанное Заявление на 4 языках прилагается.

Армен Тер-Саркисян

Председатель Национального Собрания (Парламента) Западной Армении

24 февраля 2020 года

-------------------

НА АРМЯНСКОМ!

Հայաստանի եւ Ադրբեջանի Հանրապետության միջեւ սահմանի վերաբերյալ որոշումը կայացվել է դեռեւս 1920 թվականին

(Հայաստանի եւ Ադրբեջանի Հանրապետության միջեւ սահմանազատման հարցով Փարիզի վեհաժողովի Հատուկ հանձնաժողովի որոշման 100-ամյակի կապակցությամբ)

Այսօր՝ փետրվարի 24-ին, լրանում է 100 տարին, երբ 1920 թվականին՝ Փարիզի խաղաղության վեհաժողովում Հայաստանի սահմանները որոշող Հատուկ հանձնաժողովը ներկայացրել է «Զեկույց եւ առաջարկներ Հայաստանի սահմանները որոշող հանձնաժողովի» փաստաթուղթը, որի տակ դրված են Ազգերի լիգայի Խորհրդի անդամ երկրների՝ Ֆրանսիայի, Մեծ Բրիտանիայի, Իտալիայի եւ Ճապոնիայի, լիազոր ներկայացուցիչների ստորագրությունները:

Փաստորեն, սա երկրորդ կարևոր նշանակություն ունեցող փաստաթուղթն է, որն ընդունվել է միջազգային հանրության կողմից ընդամենը մեկ ամիս անց, երբ Դաշնակիցների Գերագույն Խորհուրդը 1920 թ. հունվարի 19-ին կայացրել է իր պատմական որոշումը եւ «դե ֆակտո» ճանաչել է Հայկական պետությունը:

«Ղարաբաղյան հակամարտության խաղաղ կարգավորման մի քանի ուղիների մասին» 2017 թ․ գրված հոդվածում մանրամասն ներկայացրել ենք հակամարտության կարգավորման երեք տարբերակներ, որոնք հաշվի չեն առնվել ԵԱՀԿ-ի Մինսկի  խմբի կողմից։ Դրա պատճառը խնդրին անպայման քաղաքական լուծում տալու ձգտումն է, որի պատճառով հակամարտության բուն էությունը խեղաթյուրվել է, բնականաբար, խեղաթյուրվել է եւ նրա կարգավորումը։

Ինչպես իրավացիորեն նշում է քաղաքագետ, պրոֆեսոր Ալեքսանդր Մանասյանը․ «Հիմնախնդրի քաղաքականացման պատճառով ոչ ԵԱՀԿ-ի Մինսկի  խմբում, որտեղ շուրջ երկու տասնամյակ ընթանում են ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման բանակցությունները, ոչ ՄԱԿ-ում եւ ոչ էլ միջազգային իրավասու մեկ այլ ատյանում մինչ օրս «Ղարաբաղյան հիմնախնդրի իրավական փաթեթ» չի ներկայացված»: (Ալեքսանդր Մանասյան, «Ղարաբաղյան հակամարտություն. Իրավաքաղաքական փաստերի եւ փաստարկների նվազագույն փաթեթ», «Տիգրան Մեծ» հրտ., Երեւան, 2008, էջ 6)

Մինչդեռ, կանխատեսելով հակամարտության առաջացման հավանականությունը, 1920 թվականի փետրվարի 24-ին Փարիզի վեհաժողովի Հատուկ հանձնաժողովը ներկայացրել է զեկույց – առաջարկ Հայաստան պետության եւ Ադրբեջանի Հանրապետության միջեւ սահմանազատման վերաբերյալ, որի 100-ամյակը լրանում է 2020 թ․ փետրվարի 24-ին։

Սույն զեկույցում հստակեցված են սահմանազատման սկզբունքները, որտեղ նշված է. «Ինչ վերաբերում է Հայաստան պետության եւ Վրաստանի, ինչպես նաեւ Ադրբեջանի սահմանին, ապա Հանձնաժողովը գտնում է, որ ներկայումս նախընտրելի է սպասել վերոնշյալ սահմանների հստակեցման վերաբերյալ այնպիսի համաձայնության արդյունքներին, որոնց երեք հանրապետություններն իրենք կհանգեն պայմանագրերի մեջ: Այն դեպքում, եթե սույն հանրապետություններն իրենց սահմանների վերաբերյալ չեն հանգի որեւէ համաձայնության, ապա հարցը պետք է փոխանցվի Ազգերի լիգայի իրավարարությանը, որը կստեղծի Միջդաշնակցային Հանձնաժողով՝ տեղում որոշելու վերոնշյալ սահմանները՝ հաշվի առնելով, որպես սկզբունք, ազգագրական տվյալները»:

Այդ մասին «Հայ-ադրբեջանական սահմանը» հոդվածում քաղաքագետ Արա Պապյանը գրում է. «Հայ-ադրբեջանական սահմանի վերաբերյալ միակ օրինական փաստաթուղթը Փարիզի վեհաժողովի հատուկ հանձնաժողովի 1920-ի փետրվարի 24-ի զեկույց - առաջարկն է, որով Ազգերի լիգային էր վերապահված հայ-ադրբեջանական սահմանազատումը: Ուստի, ՄԱԿ-ը՝ որպես Ազգերի լիգայի իրավահաջորդ, եւ մասնավորապես ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհուրդը՝ որպես Գլխավոր դաշնակից ուժերի տեղապահ, պարտավորություն ունեն կենսագործել այդ սահմանազատումը՝ հիմք ընդունելով 1920թ. նոյեմբեր-դեկտեմբերի ազգային տեղաբաշխման տվյալները: Ներկա ազգային տեղաբաշխումը չի կարող հիմք հանդիսանալ սահմանազատման համար, քանզի այն առաջացել է Ադրբեջանի հանցավոր հայաթափման՝ էթնիկ զտման, քաղաքականության հետեւանքով, իսկ հանցագործության հետեւանքները չեն կարող առաջացնել իրավունքներ՝ Ex injuria non oritur jus»: (Տես, Արա Պապյան, Հայ-ադրբեջանական սահմանը (փորձաքննություն ըստ միջազգային իրավունքի, «Ուխտ Արարատի», թիվ 2 (16), նոյեմբեր - դեկտեմբեր, 2008, էջ 11):

Ավելին, Հայաստան պետության եւ Ադրբեջանի Հանրապետության միջեւ սահմանազատման այդ սկզբունքը, որոշումը, ներառվել է նաեւ Սերի խաղաղության պայմանագիր, որպես 92-րդ հոդված, որտեղ նշված է․ «Ադրբեջանի եւ Վրաստանի հետ Հայաստանի սահմանները կորոշվեն շահագրգիռ երկրների ուղղակի համաձայնության միջոցով: Այն դեպքում, երբ շահագրգիռ երկրները մինչեւ 89-րդ հոդվածում հիշատակված որոշման օրը չեն կարողանա համաձայնությամբ որոշել սահմանները, ապա խնդրո առարկա սահմանը կորոշվի Գլխավոր դաշնակից ուժերի կողմից, որոնք էլ տեղում կիրականացնեն նաեւ սահմանանշումը»:

Նշյալ փաստաթուղթն ընդգրկվել է նաեւ ԱՄՆ 28-րդ նախագահ Վուդրո Վիլսոնի Իրավարար վճռի (22 նոյեմբերի, 1920 թ.) Ամբողջական զեկույցի մեջ, որպես 1-ին հավելվածի 2-րդ փաստաթուղթ։

Շատ հատկանշական է, որ ԱՄՆ 28-րդ նախագահ Վուդրո Վիլսոնը 22 նոյեմբերի 1920 թ.-ին Դաշնակից տերությունների Գերագույն խորհրդի նախագահին ուղղված նամակում տեղեկացնելով իր կողմից կայացված Իրավարար վճռի մասին, միաժամանակ հավելում էր, որ «անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ Հայաստանի նորաստեղծ պետությունը, անշուշտ, ներառելու է նաեւ նախկին Ռուսաստանի անդրկովկասյան հայկական մարզերի մի մեծ բաժինը»։

Ըստ էության, հայ ժողովրդին տրված իրավունքների մասով 1920 թ. ընթացքում՝ Փարիզի Խաղաղության վեհաժողովում եւ Սան Ռեմոյի Կոնֆերանսում (Հաղթող տերությունների Գերագույն խորհրդի նիստը 1920 թ. ապրիլի 19-26-ը) ընդունվել են որոշումներ, որոնք հետագայում տեղ են գտել ինչպես Սեւրի Խաղաղության պայմանագրում, այնպես էլ ԱՄՆ 28-րդ Նախագահ Վուդրո Վիլսոնի կայացրած Իրավարար վճռում եւ այլ որոշումներում, որպես Հայաստան պետության վերաբերյալ կայացված որոշումներ, այդ թվում՝ Փարիզի վեհաժողովի հատուկ հանձնաժողովի 1920-ի փետրվարի 24-ի զեկույց - առաջարկը «Հայաստանի եւ Ադրբեջանի Հանրապետության միջեւ սահմանազատման մասին»։

Մնում է հարցնել, այս բոլոր որոշումներին տեղյակ չէ՞ ԵԱՀԿ-ի Մինսկի  խումբը, թե՞ նա շարունակում է միջազգային ընկերակցության որոշ դերակատարների կողմից 1920-ական թթ․ շրջանառության մեջ դրված ամեն գնով Հայկական Հարցի լուծումն անտեսելու ու արգելափակելու գործելակերպը։

Այլապես ինչպես բացատրել, որ Ղարաբաղյան հակամարտության շուրջ բանակցությունների փաթեթում ներառված չէ Փարիզի վեհաժողովի հատուկ հանձնաժողովի 1920-ի փետրվարի 24-ի զեկույց - առաջարկը «Հայաստանի եւ Ադրբեջանի Հանրապետության միջեւ սահմանազատման մասին»։ Փոխարենը, սակայն, ներառված են, այսպես կոչված, Մադրիդյան սկզբունքները, որոնք, ի սկզբանե, խեղաթյուրում են թե հակամարտության բուն էությունը, թե նրա արդարացի ու վերջնական կարգավորման հնարավորությունը։

Ստիպված ենք ընդգծել, որ բոլոր նրանք, ովքեր կամ չեն ցանկանում հակամարտության խաղաղ կարգավորումը, կամ շրջանցում են կարգավորման իրավական մեխանիզմները, իրականում հրահրում են նոր պատերազմ եւ ցեղասպանություն…

Դա վերաբերում է ինչպես Մերձավոր Արեւելքում Հայկական Հարցի վերջնական ու արդարացի կարգավորմանը, այնպես էլ Հայաստան պետության ու Ադրբեջանի Հանրապետության միջեւ սահմանազատման հարցին, համաձայն Փարիզի վեհաժողովի հատուկ հանձնաժողովի 1920-ի փետրվարի 24-ի զեկույց-առաջարկի «Հայաստանի եւ Ադրբեջանի Հանրապետության միջեւ սահմանազատման մասին», ըստ 1920 թվականի նոյեմբեր - դեկտեմբեր ամիսների ազգային տեղաբաշխման տվյալների։

Վերոնշյալ փաստերից ու մտահոգություններից մեկնած, Արեւմտյան Հայաստանի Հանրապետությունը (Հայաստան) 2019 թ․ օգոստոսի 7-ին ՄԱԿ-ին ուղղել է՝ «Արեւմտյան Հայաստանի Հանրապետության (Հայաստան պետության) դիմումը՝ Հայաստան պետության եւ Ադրբեջանի Հանրապետության միջեւ սահմանազատումն իրականացնելու վերաբերյալ», որը ՄԱԿ-ին ուղղված թվով չորրորդ դիմումնագիրն է։

Նշյալ դիմումնագիրը 4 լեզուներով կցվում է:

Արմեն Տեր-Սարգսյան

Արեւմտյան Հայաստանի Ազգային ժողովի (Խորհրդարանի) Նախագահ

24-ը փետրվարի 2020 թ.

-----------------------------------

НА ФРАНЦУЗСКОМ

La Décision concernant la frontière entre l'Arménie et la République Azerbaïdjan

avait déjà été arrêtée en 1920

(A l'occasion du 100e anniversaire de la Décision de la Commission Spéciale de la Conférence de Paix de Paris concernant la démarcation de la frontière entre l'Arménie et la République Azerbaïdjan)

Ce 24 février marque le 100e anniversaire de la démarcation officielle de la frontière entre l’Arménie et la République Azerbaïdjan – frontière établie en 1920 par la Commission Spéciale lors de la Conférence de Paix de Paris dans son “Exposé-propositions relatif à la délimitation des frontières de l’Arménie” qui porte les signatures des représentants patentés des Etats-membres du Conseil de la Ligue des Nations: France, Grande Bretagne, Italie et Japon.

Il s'agit là du deuxième document important avalisé par la communauté internationale, un mois après que le Conseil Suprême des Puissances Alliées – 19 janvier 1920 – ait pris les décisions historiques de reconnaître de facto l'Etat arménien.

Dans l'article «La seule voie possible pour  réguler le conflit du Haut Karabagh et les relations arméno-turques – c'est la voie du droit», (revue «Oukht Ararati», n°1 (19), mars-avril 2010), nous avons exposé trois possibilités de régulation qui n'ont pas retenu l'attention du groupe de Minsk qui a voulu trouver une solution politique qui a dévoyé l'origine du conflit qui à son tour a faussé sa régulation.

Alexandre Manassyan, politologue et professeur, souligne à juste titre: «Etant donné que le problème a été politisé, ni le groupe de Minsk où les pourparlers durent depuis deux décennies, ni l'ONU ni quelque autre instance internationale compétente n'ont eu entre les mains «Le Recueil juridique du conflit du Haut Karabagh». (Alexandre Manassyan «Conflit du Haut Karabagh. Recueil, résumé politique et juridique des faits et arguments», Tigran Metz éditeur, Erévan, 2008, p. 6).

Entre temps, prévoyant l’éventualité de mésententes, la Commission Spéciale de la Conférence de Paix de Paris a présenté un Exposé-propositions spécial concernant la démarcation de la frontière entre l’Etat Arménie et la République Azerbaïdjan qui fête aujourd’hui son centenaire , le 24 février 2020.

Dans cet Exposé  sont définis les principes de cette démarcation frontalière: “En ce qui concerne les frontières des Etats Arménie et Géorgie et également Azerbaïdjan, la Commission estime qu’à l’heure présente il est préférable d’attendre les résultats des délimitations que les trois républiques conviendront entre elles. Dans le cas où elles ne parviendraient pas à un quelconque accord concernant leurs frontières, alors cette question devra être transmise à l’arbitrage de la Ligue des Nations qui convoquera une Commission Interalliée pour déterminer ces frontières, qui oeuvrera sur place et tiendra compte des données ethnographiques”. 

Une deuxième voie de règlement du conflit du Haut Karabakh est proposée par le politologue Ara Papyan. «L’unique document légal concernant la frontière arméno-azerbaïdjanaise est la proposition de la Commission Spéciale de l’Assemblée parisienne du 24 février 1920 d’après laquelle le droit de démarcation de la frontière entre l’Arménie et l’Azerbaïdjan est confié à la Ligue des Nations. C’est la raison pour laquelle, l’ONU étant le continuateur de la Ligue des Nations et, en particulier, le Conseil de Sécurité de l’ONU en qualité d’organe mandataire des principales forces alliées doit réaliser cette démarcation de frontières en prenant principalement en compte les éléments nationaux tels qu’ils se présentent en  novembre-décembre 1920. Les éléments nationaux actuels ne peuvent servir de base à une démarcation frontalière car ils sont le résultat d’une politique criminelle azerbaïdjanaise qui déporte, pratique des nettoyages ethniques et les conséquences de ces crimes ne sont pas reconnues par le droit: «Ex injuria non oritur jus». (cf Ara Papyan, «La frontière arméno-azerbaïdjanaise. Expertise  conforme au droit international», (revue «Oukht Ararati», 2 (16), nov-déc 2008, p. 11).

De plus ce principe et la décision d'une démarcation de frontière entre l'Etat Arménie et la République Azerbaïdjan sont inclus dans le Traité de Paix de Sèvres en son article 92 où il est mentionné: «Les frontières de l'Arménie d'avec l'Azerbaïdjan et la Géorgie seront déterminées avec l'accord des Etats intéressés. Puis, comme il est mentionné à l'article 89, après que la décision soit prononcée, et si les  Etats en question n'arrivent pas à un accord, ces frontières seront déterminées ainsi: «Les frontières de l’Arménie, de l’Azerbaïdjan et de la Géorgie seront déterminées sur la base d’un accord réciproque entre elles. Après la mise à exécution des décisions de l’article 89 et si les Etats en question ne s’accordent pas sur la délimitation de leurs frontières, il reviendra  aux Principales Puissances Alliées  de les établir in situ, sur place».

Le document en question a été également inclus dans le Recueil complet de la Sentence Arbitrale (22 novembre 1920) du 28e Président des Etats-Unis d’Amérique Woodrow Wilson en tant que 2e document de la 1ère Annexe.

Il est important de souligner que dans sa lettre du 22 novembre 1920 adressée au Président du Conseil Suprême des Puissances Alliées, le 28e Président des Etats-Unis d’Amérique Woodrow Wilson, en relation avec sa Décision Arbitrale, a souligné « qu’il est indispensable de tenir compte du  fait que l’Etat arménien nouvellement constitué doit inclure en son sein une partie importante des provinces arméniennes du Caucase de l’Ancien Empire Russe».

De fait, les droits octroyés tout au long de l'année 1920 au peuple arménien lors des Conférences de Paix de Paris et San Remo (Conférence du Conseil Suprême des Puissances victorieuses, 19-26 avril 1920) ont été inclus aussi bien dans le Traité de Paix de Sèvres, dans la Sentence Arbitrale du 28e Président des Etats-Unis d’Amérique Woodrow Wilson et autres Résolutions adoptées concernant l'Etat Arménie ainsi que l’Exposé-propositions de la Commission spéciale de la Conférence de Paix de Paris intitulé “Exposé-propositions de la Commission Spéciale de la Conférence de Paix de Paris : «De la démarcation de la frontière entre l’Arménie et la République Azerbaïdjan» du 24 février 1920.

Il reste à interroger le groupe de Minsk s’il est au courant de toutes ces décisions? Ou bien il s’en tient  à la pratique inacceptable de certains acteurs de la scène internationale qui depuis les années 1920 s’efforcent à tout prix d’ignorer  et bloquer  la résolution de la Question Arménienne.

Sinon, quelle explication donner au fait que dans le Recueil concernant le conflit du Haut Karabagh ne figure pas l’Exposé-propositions de la Commission Spéciale de la Conférence de Paix de Paris: “De la démarcation entre l’Arménie et la République Azerbaïdjan” du 24 février 1920? A sa place sont inclus les dénommés “Principes de Madrid” qui dénaturent  l’origine du conflit ainsi que la possibilité de le régler équitablement et définitivement.

Il est important de souligner que tous ceux qui ne souhaitent pas de solution pacifique ou contournent les mécanismes d'une régulation basée sur le droit provoquent en réalité une nouvelle guerre et un génocide...

Tout cela se rapporte à la résolution de la Question Arménienne au Proche Orient, à la question de la démarcation de la frontière entre l’Etat Arménie et la République Azerbaïdjan comme le préconise l’Exposé-propositions de la Commission Spéciale de la Conférence de Paix de Paris “De la démarcation de la frontière entre l’Arménie et la République Azerbaïdjan” du 24 février 1920, avec prise en compte obligatoire des données ethnographiques de l’époque, représentations nationales effectives de novembre-décembre 1920.

En conclusion des faits énoncés ci-dessus, la République Arménie Occidentale (Arménie)  s’est adressée le 7 août 2019 à l’Organisation des Nations Unies avec une Déclaration “De la démarcation de la frontière entre l’Etat Arménie et la République Azerbaïdjan” qui est sa quatrième Déclaration  adressée à l’ONU.

La Déclaration citée est jointe et, ce, en quatre langues.

Armen Ter Sarkissyan

Président de l'Assemblée Nationale (Parlement) de la République Arménie Occidentale

24 février 2020

Фотоотчет

Добавить комментарий

Простой текст

  • HTML-теги не обрабатываются и показываются как обычный текст
  • Строки и абзацы переносятся автоматически.
  • Адреса веб-страниц и email-адреса преобразовываются в ссылки автоматически.
CAPTCHA
Этот вопрос задается для того, чтобы выяснить, являетесь ли Вы человеком или представляете из себя автоматическую спам-рассылку.
CAPTCHA на основе изображений
Введите символы, которые показаны на картинке.

При полном или частичном использовании материалов ссылка на сайт russia-artsakh.ru обязательна.